azerbaycanliyam.com

19 noyabr 2009-cu il. Saat 22.30. Redaksiyanın bu yaxınlarda qoyulmuş dəmir qapısı bağlandıqdan sonra şıdırğı yağışın sədaları altında maşınımızın mühərrikini işə salırıq. Bu dəfə Səməd Vurğunun “Komsomol” poemasından fərqli olaraq 7 yox, iki nəfərlə yola çıxırıq. Dəfələrlə sınaqdan keçirmişəm, yağış yağanda getdiyim yolun sonu həmişə bərəkətli olur, yəni sonda getdiyin yerdə xeyir tapırsan. Elə bu sınağımı də ürəyimdə təkrarlayıb yol gedirik. Müəyyən səbəblərə görə getdiyimiz yerin ünvanını və adını yazmayacağıq. Yalnız onu deyə bilərəm ki, ora şəhərin mərkəzinə yaxın yerdə, köhnə binanın altındadır. Başlığı oxumayan oxucularımız yəqin düşünə bilər ki, biz o evin zirzəmisində ya siçovul ovuna çıxmışıq, ya da axan kanalizasiya xəttini bağlamağa gedirik. Niyə də olmasın, insanlarımızın rahat, modern şəraitdə yaşaması üçün bir vətəndaş kimi bütün çətinliklərə qatlaşmağa hazırıq. Türklər demişkən, təki Vətən sağ olsun. Hələ tələsməyin, elə hesab edin ki, Hollivudun “Oskar”lı sinemalarından birinə baxırsınız. Və bizim düşündüyümüz məkana gedən yolda yaddaşımıza qəribə bir mənzərə həkk olunur. Bir anlıq, fərz edin ki, bərk yağış yağır, hətta maşının şüşətəmizləyənləri öz öhdəsindən gələ bilmir. Və “beşmərtəbə”yə tərəf qaranlıq, ara yolların birində yavaş-yavaş düşürsən aşağı. Küçədə isə təbii ki, heç kəs gözə dəymir. Birdən sol tərəfdə dayanan kamera çönüb sağa burulur və iri planda bir kadr görsənir. Sol əlində göy rəngdə vedrə tutan bir nəfər sağ əlilə qara rəngli maşın yuyur. Heç nə olmamış kimi sən də o görüntünü yaddaşına köçürüb öz yoluna davam edirsən. Kamera da o görüntü gözdən itənədək o kadrı uzaq planda saxlayır. Maşında Xəyyamın “İstanbul” mahnısını eşidə-eşidə İstanbul hava limanındakı möhtəşəmlik yadıma düşür. Elə küçələri də, yağışı da. Bir sözlə, oralarda nə varsa hər şey. Adam elə bu an istəyir ki, getdiyin səmti dəyişib arabanı sürəsən Türkiyəyə tərəf və Boğaziçindəki kafelərdən birində oturub Asma körpünün gecə mənzərələrini seyr edəsən. Bakımızın da gecəsi gözəl və işıqlıdır. Hətta, bu yaxınlarda gecələrı ən işıqlı şəhərlər sırasında olan bizim Bakımız orada 8-ci yeri tutub. Sevindiricidir. Müstəqilliyinə yenicə qoşulan, Ermənistanla müharibə şəraitində yaşayan bir məmləkətin paytaxtının qısa zaman kəsiyində belə sıçrayışa nail olması möcüzəyə bənzəyir. Elə bizim bugünkü yazımız kimi. “Forbes”in həmin yertutmasından sonra indi mətbuatımızın bütün nümayəndələri çalışır ki, vaxtaşırı olaraq qəzetlərində Bakının gecə həyatını özündə əks etdirən yazılar dərc etsinlər. Bakını yaxşı tanıyanlar isə yaxşı bilir ki, gecə həyatını yalnız bar və restoranlarda görmək olar. Bir də yenicə təmirdən çıxmış Dənizkənarı Bulvarda. Yağışlı havada isə oralara heç kəs getmir, barlara gedirlər.Deməli, məsələ aydındır. Məqsədimiz gecə barlarından reportaj hazırlamaqdır. Hətta, xərcləmək üçün redaksiyadan aldığımız pulun miqdarına görə getdiyimiz yerlərdə hər addımızı da ölçüb biçməliyik, yoxsa borclu qalıb biabır olarsan. Həmişə belə olur, insan hansısa pis əlaməti fikirləşəndə sanki başına gəlir. Elə bu yaxınlarda oxuduğum Ronda Bernin “Sirr” kitabında da yazılıb ki, mənfi emosiyalar haqqında düşünəndə o mütləq kodlaşıb sənin həyatına daxil olacaq. Elə bizim bu bar söhbətində də belə oldu. ...Həmin yeri tapmaq bir az çətin oldu. Elə bəxtimizdən düz qapının önündə bir maşınlıq parkovka yeri var idi. 22.45. Telefonumunda saatıma baxıram. Fikirləşirəm ki, burada yarım saat oturub “Torqoviy”a tərəfə gedərik, çünki dolğun material toplamaq üçün bir neçə barın bar həyatını gərək gözlərinlə görəsən. Yoxsa, yazı istədiyin kimi alınmaz. İçəri girəndə deyəsən, bizi də gözlərilə görən oldu, çünki oturmağa imkan tapmamış sinəsi xırman kimi açıq olan bir rus qızı qabağımızı kəsib “Orda oturaq” dedi. Təbii ki, biz də bu qarşılanma mərasimini çox təbii qarşıladıq və düşündük ki, bu, yəqin ofisiantdır. Qapıya tərəf olan taxta stulda oturub içərini seyr elədik. Qaranlıq məkan, yanıb sönən işıqlar, bir az həm üfunət, həm də nəm iyi verən qoxu, o tərəf bu tərəf dolaşan qarnı və beli açıq qızlar, alçaqboylu barmen, çöl qapısına söykənən iki nəfər və biz...Mənim sağımda özünü zorla ora pərçim edən ağbəniz qız oturub. Üzbəüz oturan həmkarımın yanında isə qarabəniz, arıq vücudlu, belində kəlağayı bağlanan bir qız peyda oldu. Hər ikimiz çönüb onun özələmiş sifətinə baxdıq. Başı özünü idarə edə bilmirdi, deyəsən bizim gəlişimizi bilib möhkəmcə vurmuşdu. Biz də elə bil ekizlər kimi eyni reaksiya ilə elə eyni sözləri dilimizə gətirdik:”Qızlar, biz tək oturmaq istəyirik”. “Oturun da, sizə maneçilik törətmirik”. Bu sözü mənum yanımdakı dedi. O birisinin söz demək heyi qalmamışdı. Başını söykəməyə başı boyda yer axtarırdı. Fikirləşdim ki, heç olmasa, fürsətdən istifadə edib bir-iki söz öyrənim, yoxsa, quru sözlərlə retoptajımı necə hazırlaya bilərəm. Sanki bu an  o da mənim fikrimi duyurmuş kimi sözə başladı.- 30 manata çıxıram.- Burda hamının qiyməti belədir?- Deyəsən. Mən 4 aydır ki, buranın kliyentiyəm.- Rusiyadan gəlmisən?- Yox, burda doğulmuşam.- Cəmi neçə qızınız var?- Beş-altı nəfər olar. Saunadan başqa heç yerə getmirik.- Oldu.Sonra adını soruşuram. Deyir. Mən isə yenidən susuram. Və bizim tərəfdəki bu sakitlik bir dəqiqə davam edir. O, gözaltı mənə baxıb gülümsəyir: ”Danışmaqla deyəsən aran yoxdur”. Mən isə “Susmaq qızıldır” deyirəm.  Bu an ağ koftalı ofisiant qız yaxınlaşıb nə sifariş edəcəyimizi soruşur. Biz yolda gələndə məsləhətləşmişdik ki, koladan başqa heç nə sifariş etməyək, yoxsa pulumuz çatmaz. “İki kola” deyirəm. “Bizə də kola gətir”. Bunu da rus qızı deyir. Mən yenidən ofisiantın qulağına deyirəm ki, biz iki koladan başqa heç nə sifariş etmirik, onların sifarişləri bizlik deyil. Və sonra çönüb qıza deyirəm ki, biz tək oturmaq istəyirik. O yenə də “yox” cavabını verir. Durub o biri zala keçirəm. İki-üç nəfərdən başqa heç kəs gözə dəymir. “Onlar da deyəsən barın “qızlarıdır”. Bu fikirlə yenidən qayıdıb yerimdə otururam. Stolun üstünə baxanda məəttəl məni bürüyür. Biz sifariş etdiyimiz koladan savayı, stolun üstündə çipsi və bir şüşə Martini var idi. Gözümlə həmkarıma himcim edirəm ki, bu nə məsələdir. O da çiynini çəkib “bilmirəm” deyir. Və mən həmin an yenidən ofisiant qızı çağırıb deyirəm ki, biz koladan başqa heç nə sifariş etməmişik. O da “mənlik deyil” deyir. “Bəs kimlikdir?” sualını verirəm. O da az qala hirslə “bu stola gətirmişəm” cavabını verir. Və yenidən stola meyvə gəlir. Mən içimi yeyib dağıdıram və gözaltı stolun üstündəkilərin qiymətini hesablayıram. İri butulkada Martini Aeroportun Dute Free-sində deyəsən, 8 manata satılır. Lap olsun, 10 manat. Kola, meyvə. Bunlar da 10 manat. Özümə təskinlik verirəm. Və stola yenidən nəzər salanda görürəm ki, ağzı açılmamış bir Martini də gətirilib. Bu hesabı  ürəyimdə hesablayarkən, birdən ofisiant qız əlində hesabı gətirib stolun üstünə qoyur. Elə göydəcə 42 rəqəmini görürüəm. Ürəyim yerindən oynayır. “Pulumuz çatmayacaq”. Həmkarım isə sanki zəngin insanlar kimi hesab kağızını qaldırıb sevinclə üzünə baxır. Və bir anlıq görürəm ki, onun sifəti donub. Onun sifət donuqluğunu isə elə özünün dediyi “Nə? 421 manat” sözünü çıxarır. Və heç bir saniyə keçməmiş uzun boylu, uzun saçlı bir oğlan ikimizı də giriş qarısındakı otağa çağırır. İndi həmin otağın cizgilərini sizə deyirəm. Təmirsiz, ovalvarı bir məkan, göy rəngli çırıq divan dəsti, baş tərəfdə qoyulmuş jurnal stolu və nifrət dolu gözlərlə bizə baxan beş nəfər. Bizi dəvət edən oğlan baş tərəfdə oturur, biz isə sakit tələbələr kimi onun sol tərəfində. - Nə məsələdir?Onun ilk sualı belə olur.- Biz koladan başqa heç nə sifariş etməmişik. - Bəs, bu yazılanlar sizin stolun üstündə idi...- Onu qızlar sifariş edib...Bunu da həmkarım dedi.- Yenə deyirəm, biz bura yalnız kola içməyə gəlmişdik, qızlar da zorla oturdular, dəfələrlə dedik ki, getsinlər, getmədilər. Hətta ofisiant qıza da dedim ki, o biri sifarişlər bizlik deyil. - Bax, sizin stola podnosda bir ayaqqabı, yanında da meyvə gətirirlər. Siz onu qəbul edərsiniz?- Yox.- Bəs onda niyə sifarişləri stolunuza qəbul elədiniz?- Biz dedik ki, yalnız kola sifariş etmişik. Həm də fikirləşdik ki, yəqin sizin qızlar müştərini ələ keçirmək üçün özü üçün də bir şey sifariş edir.- Niyə durub başqa yerdə oturmadınız?- Mən durub qonşu otağa baxdım, qayıdanda gördüm ki, stolun üstündə başqa sifarişlər də var... Burdan sonra ünvanımıza edilən söyüşlərin biri bir qərik oldu. Biz də onlara söyüş söyməməyi və qarşısındakına hörmət etməyi xatırlatdıq. Sonra isə hadisələr başqa cür cərəyan elədi. Öncə hər ikimizin haradan olması öyrənildi, sonra ciblərimiz yoxlanııdı. Və təbii ki, hər ikimizin cibindən çıxan 37 manatı çağırıb barmenə verdilər. Sonra cibimdəki vizit kağızından öyrəndilər ki, bir jurnalistik və başladılar növbə-növbə söyüş söyməyə. Sakitləşəndən sonra isə indi “gözləyin, bir nəfər gələcək, pulun hamısını verəcəksiniz” dedi. Təbii ki, hadisələrin əsas baş qəhrəmanı baş tərəfdə oturan oğlan idi və ona dəstək verən isə yanında çöməlib büzüşən ağbəniz sifətli birisi idi. Sonra hardansa iricüssəli, qara sifətli bir oğlan peyda oldu. Onun söyüşlərinin sayı-hesabı isə saya gəlmədi. Mən də elə hamısına xatırlatdım ki, biz azərbaycanlıyıq və bu bir parça kağızdan ötrü gəlin bir-birimizə hörmət edək. “Nə hörmət, indi əlimdəkini başına vuraram”. Bunu kimin dediyini isə artıq xatırlamıram. İndi o səhnəni gözünüz önünə gətirin. On nəfərə yaxın iri cüssəli insan iki nəfər jurnalisti baxça uşağı kimi danlayır. Və sənə ünvanlanan  ifadələrin isə konkret olaraq hansı mənbədən gəldiyi bilinmir.Hadisələrin belə gərgin olduğunu görən həmkarım bir-ki nəfərə zəng edib pul istəyir. Onlar da təbii ki, onun pul istəməsindən xüsusi zövq alırlar. Birdən qara sifətli oğlan mənə çönüb “Sən niyə pul istəmirsən?” deyir. Mən isə yenə də inadkarlıqla “biz koladan başqa heç nə sifariş etməmişik” deyirəm. Hadisənin sonrası isə daha “maraqlı” olur. İri addımlarla içəri girən birisi isə  “Hanı onlar?” sualı ilə birbaşa üzümüzə baxır və sonra müstəntiq kimi sənədlərimi yoxlayır, şəxsiyyət vəsiqəmi isə alıb başda oturan oğlana verir. “Pulu gətirənə kimi səndə qalsın”. Mən də “Yəqin buranın müdiridir” deyə fikirləşirəm. “Heç bilirsən, mən kiməm, mənim barıma yazı yazmağa gəlmisiniz”.  Bis isə and-aman elədik ki, burdan keçirdik, istədik, bir stəkan kola içib gedək. “Onda qızlar yanınızda niyə otururdu?” sualı da yenə mənə ünvanladılar. Mən də “Onlar zorla oturdular”- cavabını verdim......Gecə saat 02.30. Həmkarımın yaxın qohumu öz dostu ilə içəri daxil olur. Bayıra çıxıb qaraoğlanla nəyisə müzakirə edirlər. Sonda qayıdanda “Mən 100 dollar verirəm, uşaqları buraxın” deyir. Təbii ki, onun bu təklifilə heç kəs razılaşmır. Ancaq handan-hana idmançıya oxşayan qarabuğdayı oğlan “O pula 50 manat da əlavə edin, qohumunuzu aparın, bu qalsın. Onu da 200 manat buraxarıq” dedi. “Bu” deməklə o məni nəzərdə tuturdu. “Mən də zəng etmişəm, gələcəklər” dedim. O isə gülə-gülə “Pulsuz gəlməsinlər, buraxan deyilik” cavabını verdi......Sonra 15 dəqiqə çəkçevirdən sonra həmkarımın qohumu onlara 100 dollar verib bizi “zindandan” azad elədi. Bayıra çıxanda artıq şıdırğı yaşışdan əsər-əlamət qalmamışdı. Sanki yağış da bizim bu barçıların söyüşlərinə dözməyib öz yuvasına qayıtmışdı....Biz də gecə saat 4-də sonra öz evimizə qayıtdıq...Ürəyimiz isə təmiz idi, cibimiz kimi...